Onbegrepen verdriet

 

De intake

Een cliënte wilde in therapie omdat zij al twee jaar lang elke dag moest huilen. Ze vertelde, dat bij alles wat zij doet, op de gekste momenten komen de tranen. Omdat zij zich daarvoor schaamt, durft ze nergens meer naar toe te gaan. Haar sociale leven was ontwricht. Voor haar man was de situatie ook niet prettig en hij drong er bij haar op aan, een therapeut te consulteren. Ook in de verhouding met haar man had zij het gevoel vast te zitten dat wilde zij veranderen.

Tijdens de intake vroeg ik haar wat de oorzaak van die huilbuien was, ze vertelde dat vanaf het moment dat haar moeder was overleden zij dat enorme verdriet voelde. Oppervlakkig gezien leek het erop dat zij het overlijden van haar moeder nog niet  had verwerkt maar bij nader inzien, bleek er een addertje onder het gras te zitten en was er meer aan de hand. Vervolgens werd zichtbaar, hoe de onderlinge relatie van de ouders, op een zelfde manier doorwerkte in haar eigen relatie.

De brug.

Ga in gedachten terug naar het laatste bezoek aan je moeder voor het sterven.

In regressie vertelde ze dat, zij op haar moeders sterfbed  nog een oude kwestie wilde bespreken maar haar moeder weigerde, daar op in te gaan. Een paar dagen daarna, overleed zij en er was niets uitgesproken. Vervelend voor haar dochter, maar ook voor de moeder.

Vanaf de dag dat haar moeder stierf, begonnen de huilbuien van mijn cliënte.
Tijdens de sessie wordt de moeder wordt opgeroepen. Het blijkt, dat ze achteraf spijt had dat zij niet de moed had gehad de langslepende  kwestie met haar dochter te bespreken. Door haar verdriet en schuldgevoelens, bleef zij na haar dood in de buurt van haar dochter rondhangen en versterkte daarmee, de emoties van haar dochter.

Dit dubbele verdriet was zo overweldigend, datmijn cliente niet goed begreep waarom het zo intens was en waar het vandaan kwam. Ze wilde er van af maar het lukte niet omdat er iets onopgelost was blijven hangen.

Aanvankelijk was mijn cliënte wantrouwig. Ze vroeg zich af of haar moeder echt aanwezig was, maar terwijl de sessie vorderde, liet de vrouw zich aan mij zien.

Ik beschreef haar hoe zij er uitzag. Ik een indruk van een tanige oude vrouw, met het haar in een  knotje op haar hoofd. Ze toonde zichzelf gezeten, op een ouderwetse leunstoel met de handen op de leuningen, alsof ze elk moment kon opspringen om aan het werk te gaan, omdat er nog  zoveel te doen was. Ze had een ouderwets schort voor met kleine streepfiguurtjes en maakte een gespannen indruk. Geschrokken, vroeg ze mij hoe weet jij dat mijn moeder er zo uit ziet? Ik legde haar uit dat als mensen zijn overleden, zij zich in hun etherische lichaam kunnen laten zien zoals zij er bij hun leven uitzagen. Paranormaal begaafde mensen zijn in staat, overledenen in hun geestelijke lichaam waar te nemen. Zij voelde intuïtief, de tegenwoordigheid van haar moeder. Een enorme huilbui volgde. Daarna ontwikkelde zich, een gesprek tussen moeder en dochter, waarin de brandende kwestie werd uitgesproken. De sfeer in mijn praktijk werd lichter. Samen, hebben ze de kwestie opgelost en elkaar vergeven. Daarna was de moeder bereid haar dochter los te laten om naar een andere dimensie te vertrekken. Nu pas, kon ze schuldvrij, met het verwerkingsproces van haar aardse leven beginnen en haar dochter loslaten

Ze ging in een sfeer van licht. Het verdriet had een plaats gekregen.  Mijn cliënte kon weer lachen. Na het doorwerken van verschillende problemen met haar oudste dochter, kwam ze erachter dat zij haar eigen wensenpakket, op haar dochter projecteerde. De dochter pikte dat niet en weigerde naar haar moeders eisen te leven. Ze voelde dat ze haar dochter zou verliezen, als ze op deze voet verder zou gaan.

Ze ontdekte dat, terwijl ze aan het praten was, ze duidelijker ging zien wat er echt aan de hand was. Ze zag in, dat haar kinderen verantwoordelijk waren voor hun eigen leven en dat ze het recht hebben te leven, zoals zij dat zelf wensen. Ze was vergeten dat zij vroeger ook conflicten met haar ouders had en eigenlijk, ook niet wilde luisteren en haar eigen koers volgde.

Ik gooide ook mijn kop in de wind waar het mijn moeder betrof. Met mijn vader had ik een goede band. We analyseerden de situatie hoe die bij haar ouders thuis was, en toen kwam de catharsis. Als ik nu terug kijk, denk ik dat mijn vader te makkelijk was Mijn moeder was altijd voor ons bezig. Ze zat nooit stil .Zij had nooit tijd voor ons. Met acht kinderen was er ook altijd wel iets te doen. Nu begrijp ik het beter en kan ik meer waardering voor haar opbrengen. Mijn vader ging na zijn werk zitten en mijn moeder draaide voor alle werkzaamheden op, zoals afwassen, de kinderen naar bed brengen. In gedachten zie ik haar nog met een verhit hoofd staan strijken, terwijl mijn vader een ommetje maakte. Als de koffie klaar was kwam hij terug. Hij had alle tijd, om een verhaaltje te vertellen. Daarom hield ik van hem. Achteraf gezien had hij mijn moeder meer moeten steunen, zodat zij ook meer tijd voor ons zou hebben gehad. Zij heeft het niet makkelijk gehad.

Als je die lijn naar jouw leven doortrekt hoe is de relatie met jouw man? Beter, dan die van mijn ouders, maar bij ons is de verdeling ook niet goed. Ik doe veel meer in het huishouden dan hij. Als hij thuis is vind hij dat ik ook maar thuis moet zijn. Alleen weg gaan is er ook niet bij. De appel valt niet ver van de boom. Wij zijn een iets modernere versie van de manier waarop mijn ouders leefden. Eigenlijk ben ik ook vaak bezig, terwijl mijn man de krant leest !

Ik vroeg haar hoe zou je dat kunnen veranderen op een manier waar jullie beiden tevreden mee kunnen zijn? Ik denk wij ook de werkzaamheden beter moeten verdelen en ik wil meer vrijheid voor mijzelf. Ik wil mij tijdelijk terug kunnen trekken als ik daar behoefte aan heb.Okay als je de behoefte voelt om je terug te trekken dan doe je dat maar pas nadat de werkzaamheden tussen jou en je man zijn verdeeld. Dan zit je niet meer vast en neem je tijd voor jezelf

CONCLUSIE

De aanhechting van haar moeder zorgde voor dubbel verdriet. Het onderlinge conflict was opgelost waarna de huilbuien meteen zijn gestopt

Als er speciale, sterke emoties na het overlijden van een geliefde of bekende zijn (die er aanvankelijk niet waren) is het zeer  waarschijnlijk, dat de overledene nog niet naar een andere dimensie is overgegaan, maar in de aardse sfeer is blijven hangen.

Het vast zitten kwam doordat zij naast haar werk ook nog eens de gehele verantwoording voor het huishouden op haar schouders had. Er was geen tijd over voor ontspanning. Verander de wereld maar begin bij jezelf gaat nog altijd op. Als er een verandering is, komen er vaak meer. Ze heeft haar baan opgezegd, en is een pension begonnen.

Volgende sessie: Heks of wijze kruidenvrouw